Weblog van Nikè Gulmans

Ja hoor, ze staat, en volgende week kan ze lopen…

(of ze zakt over een tijdje weer door haar eigen gewicht heen)

Als het aan Nikè ligt, doet ze over een maand zelf de boodschappen. Papa en mama vinden het allemaal een beetje snel gaan. Vorige week kochten we een grote AVENT-fles voor haar, ze logeert in grote bedjes bij oma’s en opa’s, ze is al twee uurtjes naar de creche geweest. Ze wordt echt een grote meid, help…wat snel..
Wat dat betreft begrijp ik het commentaar niet dat er de eerste anderhalf jaar weinig gebeurt. Je leest weleens dat papa’s het zelfs een beetje saai vinden. Er is wekelijks iets waar wij ons over verwonderen. Heel bijzonder om dat te zien.

(En heeft ze niet een mooi rompertje met haar naam? Mooi hoor, Tanja en Jan Willem!)

Toen ik in Bemmel was, kwam mijn vriendin Floor op bezoek. Nikè kreeg van haar een symbolisch cadeau, zoals Floor het introduceerde. Nikè kreeg haar eerste (knuffel-)paard, een hele mooie zwarte. Floor gaf Nikè een kaartje waarop stond dat Nikè net zulke mooie paardenavonturen zou meemaken als haar mama met Floor en Simone had beleefd.

Nikè zat bij Floor (ervaren moeder van Rosa (8) en Pim (5)) op schoot en reageerde nog nooit zo enthousiast! Ze kraaide het uit en lachte met geluid. Tussendoor kreeg ze ouwe oma aan de telefoon en kraaide ze een paar keer de hoorn in. Dit was de ‘meidenavond’ riep Floor tegen Nikè en Nikè had er zichtbaar plezier in. Ze wil vast vaker een meidenavond..

In de laatste dagen van de kerstvakantie is Nikè naar oma en opa in Bemmel geweest. We hebben ook een nachtje gelogeerd en dat was heel speciaal. Nikè heeft zich heel erg vermaakt in het rode wippertje. Ze heeft heel fanatiek met de poppetjes die aan het wippertje hangen gespeeld. Ze pakte ze vast en trok ze naar zich toe, het liefst alle drie tegelijk. Als dat even niet lukte, spande ze haar buik- en nekspieren en boog ze voorover om zelf dichter bij de poppetjes te komen. Erg grappig om te zien. En ook verbazingwekkend; alweer een heel verschil met kerst, wat wordt ze sterk….

De ‘ouwe oma’ is langsgeweest (ik klets als 1-jarig kindje over mijn ‘ouwe oma’, de oma van mijn vader, die nog leefde toen wij jong waren), vandaar dat we mijn oma, Nikè’s overgrootmoeder ook maar zo noemen) en dat was erg leuk.

We hebben door Bemmel gewandeld. En mijn vriendin Floor is langsgeweest (zie volgend hoofdstuk)

Nikè kan al heel leuk met de bal spelen. Reiken naar de bal, de bal tussen haar benen klemmen, de bal opvangen  (O.K., dat in het geval dat ze heel toevallig haar armen op het juiste moment heft en de bal ertussen valt)  en de bal verstoppen  onder haar shirtje.

Oud en nieuw hebben we bij oma en opa Gulmans in Enschede gevierd. Dat was erg gezellig. We hebben lekker geborreld (mama telkens na het kolven aan de wijn) Overdag sliep Nikè weinig, waardoor ze ’s avonds wat oververmoeid raakte. En tijdens het vuurwerk kon ze natuurlijk helemaal niet in slaap vallen. Daarna heeft ze als een blok geslapen. De volgende dag was de achterstand ingehaald.
Nikè heeft gekletst met oma Maria en met oma en opa gespeeld op het kleed. De bal en de stoffen rammelaar waren erg interessant. Ook hadden ze een oude rammelaar met een bel uit vroeger tijden. Nikè probeert al goed naar het speelgoed te reiken.

Nikè vindt het gezellig om bij papa en mama in bed te liggen. Mama is in de vroege uurtjes nog een beetje slaperig, maar met papa valt al heel wat te beleven. En, als Artis de Partis er dan ook nog bij komt, is het feest!

Nikè wil het flesje tegenwoordig zelf vast houden. Blijkbaar doen wij het niet altijd goed genoeg, want ze duwt je hand weg, duwt de fles heen en weer, schudt met haar hoofd en krijst wanneer we het flesje even uit haar mond halen om even te boeren. Dorst is dorst en dat moet iedereen weten ook!