aj’s spinsels

Kort geleden presenteerde ABN AMRO een toekomstvisie op het medialandschap onder de titel ‘Media in beeld, vier scenario’s voor 2015′. Het initiatief komt voort uit de wens van de bank om een strategische partner te zijn voor bedrijven in de mediasector.

Het rapport werd vrij kritisch ontvangen, net als overigens het geval was bij de vorige editie van dit onderzoek. Ik ben het eens met een aantal critici: de conclusies hebben wat mij betreft een groot open-deur gehalte, en worden niet overtuigend onderbouwd.

Mijn voornaamste bezwaar: als je in je conclusies zegt dat de houding van de consument t.a.v. nieuwe media initiatieven cruciaal is voor welke kant het opgaat, waarom kies je dan voor drie ‘bepalende factoren’ die buiten de consument liggen (wimax-licenties, DRM en privacywetgeving)?
Read the rest of this entry »

Share This

In navolging van een aantal andere Europese airlines introduceerde IBERIA vorig jaar een lowcost label: clickair. Met als payoff: fly smart.

Vandaag, bij het zoeken van een vlucht naar Sevilla, kwam ik erachter wat IBERIA daaronder verstaat. Exact dezelfde vlucht wordt op twee manieren verkocht: onder het IBERIA label en onder clickair. In de zoekresultaten op cheaptickets.nl staan ze netjes onder elkaar. Het prijsverschil: IBERIA is € 30 duurder.

En dat bedrag betaal je dus alleen voor het IBERIA logo op je ticket. Geeft die 30 euro goed weer hoeveel waarde IBERIA hecht aan haar eigen A-merk? En hoeveel is het voor de klant waard om IBERIA te vliegen? Cheaptickets.nl weet dat inmiddels…

Update: het verschil is nu, een dag later, opgelopen tot € 50 (klik)!

Share This

Op mijn ‘papadag’ is het vaste prik: als ik van de bakker naar de Albert Cuyp loop ga ik altijd even langs de HEMA in de Ferdinand Bolstraat. Nou vind ik HEMA echt een fantastisch merk. Simpel en desondanks verrassend. Maar vooral: echt en eerlijk. Dat merk je ook aan het personeel, die weten heel goed het HEMA gevoel over te brengen. Ik merkte dat vooral als ik kaas en vleeswaren kocht achter in de zaak. Een stukje boerenkaas, zoveel ons, wat rosbief en ontbijtspek. Op maat gesneden en ter plekke verpakt.

Maar het is verleden tijd. Vanochtend stond er maar één dame achter de koelvitrine met vleeswaren, die gevuld was met voorverpakte onsjes vleeswaren. Op de plek van de kaasvitrine stond nu een kartonnen stelling met iets van chocola. Op mijn vraag of ik ook een stukje kaas kon kopen werd ik verwezen naar een koelvitrine met een sterk beperkt assortiment, in plastic verpakt. De mevrouw van de bediening moest er zelf ook nog steeds aan wennen. Geen onderonsjes meer met haar klanten, geen plakjes worst meer voor de kinderen.

Deze verandering komt net op het moment dat HEMA de prijzen van kaas en vleeswaren heeft verlaagd. Tja, goedkoop was het volgens mij altijd al, maar het gevoel was bijzonder. Nu dat eraf is voelt het goedkoop, in de negatieve zin van het woord. En dat is een heel verschil.

Jammer, voor mij een reden minder om bij HEMA binnen te lopen. Ik hoop niet dat dit een voorbode is van een verdere uitholling van het HEMA gevoel. Begin juni werd HEMA overgenomen door de Britse private equity firm Lion Capital. Ik ben benieuwd wat ‘echt HEMA’ daar betekent.

Share This

Buro Renkema heeft vorige maand voor Koppensnellers een interactief filmpje gemaakt met een scherm dat in de verte lijkt op de interface van ABN AMRO Internetbankieren. Je wordt gevraagd een wachtwoord in te voeren, en vervolgens kun je kiezen voor saldo opvragen, een bedrag overmaken, etc. Elke keuze levert geestige reacties op, waarin onder andere ‘de aandeelhouders’ het moeten ontgelden. Bovendien verandert de bank in een paar minuten vijf keer van naam. Kortom: een satirisch commentaar op de gang van zaken rond de overnamestrijd.

Als kinderen gepest worden geven ouders vaak het verstandige advies om de pester zoveel mogelijk te negeren (de mijne destijds wel). Kennelijk was deze wijze les niet bekend bij de PR afdeling van ABN AMRO. Afgelopen zondag dreigde de bank met juridische stappen als Buro Renkema het gewraakte filmpje niet vóór maandag 11 uur van de site zou verwijderen. De bank verweet Buro Renkema misbruik te maken van het logo van de bank, en bovendien zou de bank ‘imagoschade’ lijden.

Het bericht over ‘de woede van de bank’ verspreidde zich uiteraard als een lopend vuurtje over het net. Het resultaat: de site van Buro Renkema trok in het afgelopen weekend meer dan 20 keer zoveel bezoekers.

En vandaag werd er kennelijk iemand wakker aan de Mahlerlaan. Men besloot af te zien van juridische stappen tegen BuroRenkema. Volgens de woordvoerster was de kwestie bij nader inzien niet gewichtig genoeg om daadwerkelijk naar de rechtbank te stappen. Een poging dus om de bosbrand te blussen die eerst juist werd aangewakkerd.

Omgaan met de pers is één ding, maar dit is kennelijk nog lastiger. Het lijkt me wel een goede zaak dat de juristen van de bank zich de komende tijd met belangrijker zaken kunnen bezighouden…

Zie ook: Power to the consumer?!

Share This

Facebook, de social networking site, is in Nederland relatief onbekend. Toch is het met 25 miljoen actieve leden één van de grotere sites in zijn soort (bron: Facebook Factsheet). Facebook is ooit begonnen in de colleges in Amerika, en wordt nog steeds vooral gebruikt in Engels sprekende landen.

Inmiddels is Facebook de op 5 na meestbezochte site van de US, en bijvoorbeeld ook de grootste foto-uitwissel site (elke dag worden er 6 miljoen nieuwe foto’s geupload).

Twee weken geleden kwam Facebook met iets nieuws: Facebook Platform. Het gaat om technologie die het mogelijk maakt om externe applicaties volledig te integreren in Facebook. Dat klinkt erg techy en weinig spectaculair. Maar op het launch event maakte de 23-jarige CEO Mark Zuckerberg bekend wat Facebook hiermee van plan is: “To involve your friends in everything you do online”.

Facebook oprichter en CEO Mark Zuckerberg

Meteen bij de lancering werden al zo’n 85 applicaties gelanceerd. Een aantal daarvan zijn applicaties die je kunt gebruiken om je profiel te pimpen. Denk aan foto slideshows van Slide en RockYou!, filmpjes via SplashCast en muziek van Last.fm. Maar ook informatie over de aandelenbeurs via Forbes.com.

Verder zijn er applicaties die extra functionaliteit aan Facebook toevoegen, zoals X-me. Tot op heden konden Facebook leden elkaar alleen maar ‘poken’ maar met X-me wordt het mogelijk “to hug, to slap, to tickle, etc.”. X-me heeft sinds de lancering twee weken geleden 1,3 miljoen gebruikers.

Maar misschien wel de meest interessante categorie betreft extensies van bestaande online diensten zoals Flixster (social network rond film), Magnolia (social bookmarking), iLike (social network rond muziek). De applicaties maken het mogelijk om op je profiel te laten zien welke films/muziek/sites je leuk vindt, maar ook bestaat de mogelijkheid om deze info binnen Facebook met anderen te delen. De gespecialiseerde sites leveren dus specifieke content en functionaliteit aan Facebook, en op zijn beurt levert Facebook de netwerk functie. Een ander voorbeeld is Bunchball, waarmee je spelletjes kunt spelen met je Facebook vrienden in de sidebar van je profiel.

Dit is een win-win-win situatie:

• Facebook kan meer content en functionaliteit te bieden, zonder dat ze er zelf dure ontwikkelaars voor in te hoeven huren.
• Services als Flixster krijgen via Facebook een enorme exposure. Bovendien kunnen ze zich via de bestaande netwerkrelaties van Facebook razendsnel uitbreiden, sneller dan ze dat ooit hadden kunnen doen als stand-alone dienst. Facebook vrienden worden Flixster vrienden en andersom.
• Voor de consument wordt het allemaal leuker en eenvoudiger. Leuker omdat Facebook meer en meer content en functionaliteit biedt, en daarmee meer manieren om je eigen identiteit vorm te geven. Eenvoudiger doordat je daarvoor niet meer naar allerlei verschillende sites hoeft te gaan met evenzovele wachtwoorden. In feite voeg je je online identiteiten samen in je Facebook identiteit.

Door Facebook open te stellen, kan het onderliggende ‘trust network’ op allerlei andere online content en activiteiten worden toegepast. En dat is heel waardevol. Want wie zich online oriënteert op de aanschaf van een nieuwe camera of auto hecht meer waarde aan de mening van vrienden en bekenden dan aan die van anonieme onbekenden. Facebook COO Owen van Natta beschrijft het als volgt: “Take anything today on the Internet and overlay a lens that is the people you know and trust.”

In mijn ogen een ’smart move’ van Facebook, en zeker iets om in de gaten te houden.

Share This

Mooie presentatie van Tara Hunt, inspirerend onderwerp. Via marikaya.com.

Share This

Richard van Hooijdonk schrijft op Marketingfacts over co-creation: het betrekken van consumenten bij productontwikkeling. Hij noemt de bekende voorbeelden: M&M’s, Fiat, Dorito’s.

Een paar citaten:

[…] consumenten moeten de hoofdrol krijgen in het bedenken van nieuwe producten en het innoveren van bestaande producten. Dit heet ‘co-creatie’, waarbij de klant steeds vaker ‘in control’ is. Hij bepaalt immers wat goed voor hem is.

Niet het bedrijf maar gebruikers testen het producten en geven kritische input.

Ik hoop niet dat dit straks voor alle producten geldt. Ik vind het bijvoorbeeld erg fijn dat Fiat doorgaans een aantal goede crashtests doet voor ze een nieuw model lanceren. Of wil Fiat dat bij de nieuwe 500 ook aan de consument overlaten (’die weet zelf wat goed voor hem is’)?

Bij cosmetica zie ik het wel zitten dat consumenten de producten testen in plaats van konijntjes en muizen. Als je wat uitslag krijgt ga je gewoon weer online en pas je de chemische samenstelling een beetje aan, in samenspraak met je medeconsumenten uiteraard.

Begrijp me niet verkeerd. Ik denk dat het betrekken van consumenten bij je bedrijf, bij je producten en diensten veel toekomst heeft. Maar ik denk ook dat we nog in een heel pril stadium van die ontwikkeling zijn.

Een aantal vragen:

• Hoe richt je het proces in? Kook je een aantal ideeën voor? Of geef je ze de mogelijkheid om zelf met ideeën te komen?
• Aan verschillende producten hangt een verschillend prijskaartje. Neem je de prijs mee in het co-creatie proces? Zo ja, hoe?
• Hoe zorg je dat consumenten op één lijn komen? Is er een rol weggelegd voor een woordvoerder die namens de consumenten met het bedrijf praat? Of kan iedereen rechtstreeks zijn zegje doen?
• Welke markten/producten lenen zich het best voor co-creatie? Kan ik binnenkort ook samen met andere consumenten mijn ideale Rabobank spaarrekening ontwerpen met 4% rente?

Any ideas, Richard?

Share This

De meeste woordenboeken beschrijven de taal zoals die gebruikt wordt. Niet zoals die gebruikt zou moeten worden. Als mensen ‘waaide’ zeggen in plaats van ‘woei’ dan komt het in het woordenboek. Wat neerlandici daar van vinden doet er niet toe: als een woord vaak genoeg gehoord wordt, zal het vroeg of laat in het woordenboek terecht komen.

In ‘The Oxford English Dictionary‘ staat het woord ‘mcjob’. De omschrijving luidt: ‘an unstimulating low-paid job with few prospects’. Uiteraard wordt gerefereerd aan een baan bij McDonald’s. Ik had nog nooit van het bestaan van het woord ‘mcjob’ gehoord. Tot McDonald’s afgelopen week in actie kwam tegen de definitie zoals die in het woordenboek staat. Volgens het concern is de huidige omschrijving ‘uit de tijd, onjuist en beledigend’. Bovendien zou uit onderzoek blijken dat 69% van de Britten het woordenboek wil veranderen. Er is een website geopend (www.changethedefinition.com) waarop een petitie kan worden getekend.

Het woord McJob dook op in de jaren tachtig en werd in 1991 bekend door het boek Generation X van Douglas Coupland.

Wat wil McDonald’s met de actie bereiken? Zijn ze echt zo naïef te denken dat het woordenboek zal worden aangepast? Zijn ze vergeten dat een woordenboek beschrijft hoe de taal gebruikt wordt? Als de Oxford English Dictionary daar aan begint is het einde zoek. Wie een woordenboek wil aanpassen moet de taal aanpassen. En hoe kunnen toekomstige generaties Generation X begrijpen als de oorspronkelijke betekenis van McJob niet meer in het woordenboek staat?

Waarschijnlijker is dat ze publiciteit willen genereren om de goede kanten van werken bij McDonald’s onder de aandacht te brengen van (potentiële) werknemers. Het is de vraag of dat gaat lukken. Het eerste resultaat van de actie is in ieder geval dat het woord McJob en de ‘beledigende’ betekenis nu bekender zijn dan ooit, en wellicht aan de vergetelheid zijn ontrukt. Het volgende PR moment zou de aanbieding van de petitie kunnen zijn, en daarna volgt waarschijnlijk de weigering van het woordenboek om de omschrijving aan te passen. Als je die momenten wilt benutten heb je goede spin doctors nodig.

Overigens heeft McDonald’s vorig jaar ook al geprobeerd om het imago in de arbeidsmarkt op te poetsen. Toen gebruikte men de slogan: “McProspects - over half of our executive team started in our restaurants. Not bad for a McJob.” Met andere woorden: McJobs geven goede vooruitzichten - kijk maar naar de samenstelling van ons management. Kijk, als je het omgekeerde kunt aantonen, dus dat meer dan de helft van de burgerflippers ergens in de directie komt, prima. Maar dit soort drogredeneringen roept eerder vragen op over de samenstelling van de McDonald’s directie.

Share This

Vandaag brengt TechCrunch het gerucht dat Google in de UK een eigen mobiele operator gaat starten onder de vleugels van O2. Deze geruchtenmachine draait al een tijdje op volle toeren. Google zou ook werken aan de ontwikkeling van een eigen telefoon: de Google Phone. Hierop zouden alle mobiele Google services standaard zijn geïnstalleerd: Google Maps met local search, Gmail, Gtalk, etc. Het zou de eerste keer zijn dat Google een fysiek product ontwikkelt. Allemaal zeer speculatief, maar uit de berichten blijkt dat het onwaarschijnlijk is dat Google een potentiële iPhone killer aan het ontwikkelen is.

Sommige analisten houden het erop dat Google alleen mobiele software ontwikkelt die vervolgens op allerlei telefoons gebruikt kan worden. Er zijn al diverse deals gesloten met fabrikanten als Samsung, Motorola en LG om toestellen te leveren met Google software.

Ook Yahoo! is flink aan de weg aan het timmeren op het mobiele vlak. Naast de release van Yahoo! Go 2.0, een geïntegreerde mobiele applicatie met een ‘carousel’ interface waarin o.a. email, maps, nieuws en Flickr photos kunnen worden gebruikt (zie demo).

De grote belofte voor beide bedrijven is natuurlijk de mogelijkheid hun mobiele services te voorzien van advertenties, die afhankelijk zijn van de intent en de locatie van de consument. Maar om die droom te verwezenlijken zijn ze wel afhankelijk van handset fabrikanten en carriers. En die hebben zo hun eigen ambities.

Misschien zijn de constante geruchten over een eigen telefoon en eigen netwerken wel bedoeld om de fabrikanten en carriers te laten weten dat ze niet onmisbaar zijn…

Share This

Gisteren besteedde Marie-José Klaver in nrc.next aandacht aan het feit dat 10 jaar geleden de eerste weblogs verschenen. Opvallend is de kop van het stuk: “‘Hoera, het blog is jarig. ‘Overschat genre’ moet journalistieke mores leren.”

Dat ‘overschat genre’ lijkt om een parafrase van een citaat te gaan, afkomstig van Henk Blanken van het Dagblad van het Noorden. Hij zegt: “We zien blogging geregeld aan voor iets groters dan het werkelijk is. […] Ook in de toekomst zal slechts een minderheid willen publiceren.”. Kennelijk gaat Blanken er vanuit dat ‘we’ verwachten dat in de toekomst vrijwel iedereen gaat bloggen. Ik weet niet waar hij dat inzicht vandaan haalt, maar het punt is dat nrc.next in deze uitspraak kennelijk aanleiding ziet om meteen maar ‘overschat genre’ in de kop te zetten. Dat is wel erg kort door de bocht in een artikel ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van het weblog.

Maar er is meer. Aan het eind van het artikel schrijft Klaver - overigens zonder bronvermelding - dat ‘traditionele’ journalisten moeite hebben met het ontbreken van journalistieke mores op weblogs. Waarom hebben journalisten toch steeds de neiging om weblogs langs de journalistieke maatstaf te leggen? Er zijn talloze webloggers die volstrekt geen journalistieke pretenties hebben en desondanks (of wellicht juist daardoor) toch een groot publiek boeien. Waarom zou het een niet naast het ander kunnen bestaan?

Weblogs kunnen mensen mobiliseren, informeren, inspireren en vermaken. Ze kunnen ook zaken aan de kaak stellen, schandalen blootleggen en invloed uitoefenen, ook op een ‘journalistiek verantwoorde’ manier. Maar dat is geen vereiste. Uiteindelijk bepaalt de consument wel wat hij leest, en veel weblogs zullen maar voor een gering aantal mensen interessant zijn. Lang leve de long tail!

Met dergelijke kritiek, tendentieuze koppen en kleinerende typeringen als ‘digitale dagboekjes’ (Menno Hurenkamp in De Groene Amsterdammer, nr. 23/2006) kun je je afvragen of journalisten zich in hun berichtgeving over weblogs soms niet teveel laten leiden door angst voor ‘oneerlijke’ concurrentie. Dat zou jammer zijn, want een omvangrijk fenomeen als het weblog verdient een heldere, objectieve beschouwing. Zeker in nrc.next, dat zich toch profileert als de krant van de nieuwe media-generatie.

Update Geestig, ik zie net dat in de online versie van het artikel de door mij gewraakte kop is vervangen door een andere: “Weblog is waakhond zonder mores. Na tien jaar lijken weblogs ‘groter dan ze werkelijk zijn’.” Een stuk beter: de uitspraak van Blanken wordt nu letterlijk geciteerd en het vermanende vingertje ‘moet journalistieke mores leren’ is eruit. Zou Klaver een hartig woordje met de koppenmaker hebben gesproken?

Share This